Όταν η τηλεόραση αντικαθιστά το κράτος

Όσο τραγικά οργανωμένη και να είναι μια υπηρεσία ενός κράτους δεν πάυει να έχει μία στοιχειώδη οργάνωση,δεν πάυει να έχει κάποια σχέδια αντιμετώπισης κάποιον καταστάσεων. Μπορώ να δεχτώ ό,τι η ελληνική πυροσβεστική υπηρεσία δεν είναι η αρτιότερα οργανωμένη του κόσμου. Αν θέλετε για την ευκολία της κουβέντας μπορώ να δεχτώ και ό,τι είναι η χειρότερη. Μπορώ επίσης να δεχτώ ό,τι οι αξιωματικοί της και γενικότερα οι προιστάμενοι της βρίσκονται εκεί όχι λόγω των ικανοτήτων τους αλλά εξαιτίας κάποιου πολιτικού ρουσφετιού. Αυτό που δεν μπορώ όμως να δεχτώ είναι η αντικατάσταση κάποιας υπηρεσίας απο τους τηλεοπτικούς αστέρες και την τηλεόραση.

Τα τηλεοπτικά δελτία στον βωμό της τηλεθέασης και του εντυπωσιασμού για άλλη μια φορά θυσίασαν τα πάντα. Θεωρώντας προφανώς τους εατούς τους καταλληλότερους και άριστους γνώστες της στρατηγικής της δασοπυρόσβεσης και κρίνοντας ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχο των αρμόδιων υπηρεσιών, βλέποντας τον επερχόμενο κίνδυνο ενήργησαν ως άλλο Παπαδόπουλος και επειδή ''η χώρα διεήρχετο μίαν κρίσην ανζητούσα διέξοδον εξ ενός αδιεξόδου'' αποφάσισαν αυτοβούλος να δράσουν για την σωτηρία του έθνους αλλά πάνω και περισσότερο απ' όλα για για να τρελλάνουν τα μηχανάκια της agb.

Έτσι για άλλη μια φορά είδαμε δημοσιογράφους να οργανώνουν σχέδια διαφυγής, να δίνουν εντολές σχετικά με το πως θα έπρεπε να κινηθούν τα οχήματα της πυροσβεστικής, να κατευθύνουν άσχετα άτομα στις φλεγόμενς περιοχές προκείμένου δήθεν να βοηθήσουν δημιουργώντας κυκλοφοριακό κομφούζιο στις περιοχές δυσκολέυοντας το έργο των ανδρών της πυροσβεστικής. Ακούσαμε άσχετα και αμούστακα δημοσιογραφάκια να αμφισβητούν το έργο ανθρώπων που έχουν εισπνέυσει τόνους στάχτης στη καριέρα τους και να θεωρούν πως αυτοί θα τα έκαναν όλα καλλύτερα.

Αυτοί οι κύριοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι ο ρόλος τους περιορίζεται στην πληροφόρηση και στην κριτική. Εάν έχουν όνειρο ζωής να γίνουν υπερήρωες διάλεξαν λάθος επάγγελμα.

Ασσύμετρες μπούρδες

Το ρητορικό χάρισμα του πρωθυπουργού είναι αναμφισβήτητο. Μέ ένα ωραίο κουστουμάκι, μια λαμπερή γραβάτα, με το μαλλί στην τρίχα και σε ζωντανή σύνδεση με όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα και τα ραδιόφωνα της χώρας, προσθέτοντας λίγο οργή στον τόνο της φωνής και λίγο θυμό στο μάτι η συνταγή έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει.

Η όλη διαδικασία από μόνη της έχει μια μεγαλοπρέπεια, παραπέμπει σε κάτι μεγάλο, σε κάτι σοβαρό, σε κάτι σημαντικό. ''Διακόπτουμε κυρίες και κύριοι την ροή του προγράμματος για να μεταδόσουμε το διάγγελμα του πρωθυπουργού''. Ο τηλεθεατής τσιμπάει, νιώθει την ανάγκη να ακούσει με προσοχή τον αρχηγό της κυβέρνησης και είναι έτοιμος να αρπάξει το τουφέκι και να ανέβει στο βουνό όταν ακούει για ''ασσύμετρες απειλές'' που έχουν σκοπό τον αφανισμό του έθνους.

Δεν θέλει και πολύ εξάλου, για τον μέσο έλληνα ο εχθρός παραμονεύει παντού και όταν ο κίνδυνος επιβεβαιώνεται από τα χείλη του πρωθυπουργού δεν υπάρχει γι' αυτόν καμμιά αμφιβολία. Οι φωτιές που κατακαίνε τον κόσμο δεν υπάρχουν, οι ευθύνες εξαφανίζονται, οι αδυναμίες κρύβονται, αφού ο σκοπός πλέον είναι η προστασία από την αόρατη απειλή που κυνηγάει να αφανίσει το έθνος. Τα πρόβατα ξαναμπάινουν στο μαντρί, στοιχίζονται πίσω από τον τσομπάνι με τα κεφάλια χαμηλά για να μην τα φάει ο ''ασσύμετρος'' λύκος.

Και όταν οι συζητήσεις για ''ασύμμετρες απειλές'' γίνονται στο καφενείο της γειτονιάς μεταξύ πρέφας και κολτσίνας και μετά από κατανάλωση άφθονης ρετσίνας το πράγμα έχει την χάρη του, έχει την ελληνική του νότα, την καφενειακή του μαγεία. Εξαλου μια κουβέντα του καφενείου ή της ταβέρνας ισχύει ''αυταπόδεικτα''. Οι κουβέντες όμως που ξεστομίζονται από τον πρωθυπουργό δεν έχουν την ίδια ιδιότητα, χρειάζονται αποδείξεις και στοιχεία για να μην χάνουν την σοβαρότητα τους.

ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ, ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ

Η χώρα εν καμίνω

Το σχέδιο ήταν οργανωμένο, το είπε ο πρωθυπουργός, το αποδεικνύουν και οι δορυφορικές λήψεις.

Τόσες πολλές φωτιές, σε τόσες πολλές τοποθεσίες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.

Τόσα πολλά στουπιά, τόσα πολλά πετόνια βενζίνης, τόσες πολλές παραπλανητικές κλήσεις στην Πυροσβεστική δεν είναι τύχαιο.

Το έγκλημα είναι οργανωμένο και δεν είναι οργανωμένο από απλούς οικοπεδοφάγους που απλά θέλουν να χτίσουν μια πολυκατοικία.

Μια φωτιά στον Υμμητό ή στο Σέιχ Σου μπορώ να το δεχτώ ότι είναι έργο οικοπεδοφάγων.

Οι φωτίες μέσα σε δάση και χωριά παραπέμπουν αλλού. Η έρευνα πλέον της υπόθεσης ξεφεύγει από τα όρια της Πυροσβεστικής. Η υπόθεση επιβάλλεται να ερευνηθεί σε άλλο επίπεδο. Σέ επίπεδο ΕΥΠ και Αντιτρομοκρατικής.

Οι 53 νεκροί και τα χιλιάδες καμμένα στρέμματα πρέπει να δικαιωθούν. Η δικαίωση θα έρθει μόνον όταν βρεθούν οι πραγματικοί υπαίτιοι της τραγωδίας. Αυτοί που έβαλαν την κάθε 73χρονη γυναίκα, τον κάθε 65χρόνο άνδρα και τον κάθε ανήλικο, να πάρει ένα στουπί και να κάψει την Ελλάδα την ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΑΚΡΗ ΣΕ ΑΚΡΗ .

Πολιτικά ντιμπέιτ

Μετά την προκύρηξη των πρόωρων εκλογών ήταν αναμενόμενο μαζί με τις πολιτικές κόντρες προς άγρα ψήφων να ξεκινήσει και η συζήτηση σχετικά με το δεδομένο πλέον ''ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών''. Μια καθαρά πολιτική αμερικανιά που έχει πλέον καθιερωθεί σε πολλές ευρωπαικές χώρες και πρόκειται να την ξαναπαρακολουθήσουμε για άλλη μια φορά απόψε και στην χώρα μας.

Η χρησιμότητα ενός τέτοιου στημένου εγχειρήματος, στο οποίο οι πολιτικοί αρχηγοί συμπεριφέρονται ως μαριονέτες σε κουκλοθέατρο απαγγέλοντας τούς στίχους ενός έργου το οποίο έχουν προηγουμένος παπαγαλίσει και του οποίου άλλοι είναι οι συγγαφείς, αμφισβητείται από μεγάλη μερίδα πολιτών. Στην αμφισβήτηση αυτή, έρχεται να προστεθεί και η κοινοτυπία των ερωτήσεων που ως επί το πλείστον προέρχονται από τηλεοπτικούς αστέρες της δημοσιογραφίας οι οποίοι όμως τυγχάνει πλήν της αναμφισβήτητης αγνωρισημότητας τους να μην φημίζονται για τις ξεκάθαρες και στέρεες πολιτικές τους θέσεις και τις ρίξεις τούς με την εκάστοτε εξουσία.

Τα προεκλογικά ''ντιμπέιτ'' εμφανίστηκαν στην πολιτική προκειμένου να εξυπηρετήσουν κάποιους συγκεκριμένους σκοπούς, μέσα στού οποίους ασφαλώς και δεν είναι η σωστή ενημέρωση του πολίτη προκειμένου να σχηματίσει μια σφαιρική άποψη για τον πολιτικό λόγο του κάθε υποψήφιου. Ο κύριος σκοπός του ''ντιμπέιτ'' είναι να παρουσιάσει μία εξιδανικευμένη εικόνα των υποψηφίων μέσα από φώτα, μεταξωτές γραβάτες και σικ κοστούμια, απαγορέυοντας κάθε μορφή διαλόγου η οποία θα μπορούσε να είναι επιζήμια κυρίως για αυτούς που στρερούνται επιχειρημάτων.

Όσο για την ενημέρωση του πολίτη, δεν γίνεται καν κουβέντα. Ο υποψήφιος έχει στην διάθεση του ικανό χρόνο ώστε να παπαγαλίσει στο κοινό μιά τόσο εντυπωσιακή απάντηση με βαρύγδουπες εκφράσεις και αρχαισμούς μιλώντας ως επί το πλείστον περί ανέμων και υδάτων και χωρίς να ακουμπάει επίμαχα ζητήματα. Ο δημοσιογράφος δεν έχει το δικαίωμα να επανέλθει στο ερώτημα και με κόσμιο τρόπο να του πεί ότι ''ναι αλλά εγώ άλλο σας ρώτησα'' και είναι όλοι χαρούμενοι. Όι πολιτικοί γιατί δώσανε το ''σόου'' τους και ευελπιστούν να εισπράξουν την ανταμοιβή τους στις εκλογές, οι δημοσιογράφοι γιατί προσθέσανε μία ακόμα συμμετοχή σε ένα ''ντιμπέιτ'' στο βιογραφικό τους, οι καναλάρχες γιατί ακριβόπουλήσανε μερικά διαφημιστικά δευτερόλεπτα πριν και μετά το ''σόου'' και οι πολίτες γιατί ο δικός τους αρχηγός τα είπε καλύτερα.

Την άποψη ότι τα προεκλογικά ''ντιμπέιτ'' χρησιμοποιούνται με αποκλειστικό σκοπό την εξυπηρέτηση των υποψηφίων και των κομμάτων τους και όχι την ενημέρωση του πολίτη, έρχεται να ενισχύσει και ο περίεργος τρόπος επιλογής των συμμετεχόντων πολιτικών αρχηγών. Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο κάθε κόμμα το οποίο πρόκειται να συμμετάσχει στις επερχόμενες εκλογές δικαιούται κάποιο ποσοστό τηλεοπτικού χρόνου για πολιτική διαφήμιση, το οποίο εξαρτάται από το ποσοστό που έλαβε στις προηγούμενες εκλογές.

Ποιός νόμος όμως καθορίζει ποιοί αρχηγοί θα λάβουν μέρος σε ένα πολιτικό ''ντιμπέιτ''; Νόμος δεν υπάρχει, το πνεύμα όμως της δημοκρατίας θα επέβαλε την παρουσία όλων των αρχηγών, ακόμα και του μικρότερου υποψήφιου κόμματος. Ας δεχτούμε όμως ότι κάτι τέτοιο θα ήταν τηλεοπτικά αδύνατο, οπότε καταλήγουμε στην σύνθεση των προηγούμενων πολιτικών ''ντιμπέιτ'' στα οποία συμμετείχαν μόνο οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Μιά τέτοια λύση έχει τα απαραίτητα επιχειρήματα για να δικαιολογηθεί.

Φέτος όμως στο προεκλόγικό ''ντιμπέιτ'' θα συμμετάσχουν και οι κκ. Καρατζαφερης και Παπαθεμελής. Με ποιά επιχειρήματα θα δικαιολογηθεί η παρουσία τούς; Μήπως στο πρόσωπο του κ. Καρατζαφέρη το ΠΑΣΟΚ βλέπει κάποιον που μπορεί να κόψει ψήφους από την ΝΔ και αντίστοιχα η ΝΔ στο πρόσωπο του κ. Παπαθεμελή βλέπει κάποιον που μπορεί να κλέψει ψήφούς από το ΠΑΣΟΚ; Μήπως και τα δύο μεγάλα κόμματα αντιλαμβανόμενα την αγανάκτηση του λαού αποφάσισαν να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί ποντάροντας στους ψήφους που θα χάσει ο αντίπαλος και όχι σε αυτούς που θα κερδίσει το κόμμα τους;